Σπασμένο κέλυφος ταξιδεύω (Δημήτρης Α. Δημητριάδης)

Κι όλο χάνομαι μέσα σε σύρματα
και βλέπω σταυρούς
φλεγόμενα σταυροδρόμια
ποτάμια αίματος
τα όνειρα έπαψαν να μ’ επισκέπτονται
στα φεγγαρόφωτα του ύπνου
οι γείτονές μου νεκροζώντανοι
ηχηροί σκελετοί
απλώνουν το χέρι τους και γίνεται μαχαίρι
σαν πληγωμένο ερπετό γλιστρά ο καιρός
χωρίς χρώματα
χωρίς πουλιά περαστικά

Posted in Ελληνική ποιητική ανθολογία – Ενότητα 6η

Θα βγούμε πάλι (Δημήτρης Α. Δημητριάδης)

Μπορεί ν’ άλλαξαν όλα
να σάλεψαν οι εποχές
σκοτεινοί
κατακλυσμένοι δρόμοι να μας πνίγουν
μπορεί τα πλήθη
να βάζουν βόμβες στα θεμέλια του μυαλού
λυγμοί να κόβουν τα κεφάλια
κι οι λέξεις να σαλπίζουν υποχώρηση
μπορεί να’ ναι αργά
πολύ αργά
ο Μινώταυρος να μας έστρωσε για τα καλά στο κυνήγι
κι ο μίτος της Αριάδνης να’ ναι αξεδιάλυτο κουβάρι
όμως σας το λέω
και να το ξέρετε:

θα βγούμε πάλι.
Με το χέρι στην καρδιά
με το πείσμα του σίδερου
και το βλέμμα στο στόχο
θα βγούμε πάλι

για την επόμενη μέρα.

Posted in Ελληνική ποιητική ανθολογία – Ενότητα 6η

Στης Κίρκης (Παυλόπουλος Γιώργης)

Πλάγιαζα στο σκοτάδι και την περίμενα
ακούγοντας ν’ ανεβαίνει τη σκάλα
μεσ’ στη δροσιά του σπιτιού
σαν ψίθυρος από φιλιά κι ανάσες.

Γύρευα τότε να ξεφύγω
μα η ομορφιά της στάλαζε στα κόκαλά μου
νύχτες που μελετούσα το κενό
πηγαίνοντας από την ηδονή στον Άδη.

Και τα λαγόνια της να φέγγουνε στον ύπνο μου
ματόκλαδα και χείλια που τάσκιζε ο πόθος μου
κι ο γυρισμός στον ύπνο μου μονάχα
λίγος καπνός από μακριά
λουλούδια κι ένα δροσερό σταμνί.

Και το καράβι μου στον κήπο της
δεμένο κι άγρυπνο
σαν ένα μεγάλο μαύρο σκυλί
μου θύμιζε κάποτε τους συντρόφους που χάθηκαν
ή τις παράξενες αφορμές της αγάπης.

Posted in Uncategorized

Το τέλος του κόσμου (Else Lasker-Schüler)

Στον κόσμο αντηχεί ένας λυγμός,
θαρρείς πως πέθανε ο Θεός,
και μολυβένια απλώνεται σκιά
που σαν τάφος είναι βαριά.

Έλα, πιο κοντά να κρυφτούμε…
στις καρδιές μας βρίσκεται η ζωή,
όπως στα φέρετρα η σιωπή.

Εσύ! Ποθούμε θερμά να φιληθούμε-
τον κόσμο μια λαχτάρα κινεί,
που στον θάνατο μας οδηγεί.

Else Lasker-Schüler

Posted in Uncategorized

Υπάρχει (Κώστας Σφενδουράκης)

Γυρνώ σκυφτός, ρακένδυτος ,μέσα στους υπονόμους
ποιήματα απαγγέλοντας που δεν τα λέει βιβλίο
βλέπω αρουραίους να γελούν – το θέαμα γελοίο -
μα το κεφάλι θλιβερό και βάρος μου στους ώμους.

Πλέω έτσι ασυνάρτητα χωρίς λόγο και νόμους
μοιάζω γεμάτο από σκουριά κι άδειο απ’ ανθρώπους πλοίο
οι γνώσεις μου φαντάσματα δεν γνώρισαν σχολείο
η θάλασσα μου είναι στεγνή, με χαραγμένους δρόμους.

Πετώ μέσα σε ουρανό με τα φτερά κομμένα
κι ο ουρανός μου φυλακή, μια γκρίζα οφθαλμαπάτη
κι είναι που νιώθω τις πληγές τις δυο που ‘χω στη πλάτη

της ύπαρξής μου απόδειξη που απόκτησα στη γέννα.
Πάντα θα υπάρχει μια ζωή σαν θάνατος για μένα,
σε υπόνομο, σε ουρανό, σε θάλασσα, σε κάτι…

Κώστας Σφενδουράκης

Posted in Uncategorized