Ποιητικές Φωνές

Τούτη τη νύχτα της σιγής και της απελπισίας
μέσα στους κύκλους τους σφιχτούς της φυλακής,
μόνο τα μάτια σου είναι δρόμος,
μόνο τα μάτια σου,
μόνο τα μάτια σου όπου γνώρισα το χάος της ελευθερίας.

Πλάγιαζα στο σκοτάδι και την περίμενα
ακούγοντας ν’ ανεβαίνει τη σκάλα
μεσ’ στη δροσιά του σπιτιού
σαν ψίθυρος από φιλιά κι ανάσες.

Γύρευα τότε να ξεφύγω
μα η ομορφιά της στάλαζε στα κόκαλά μου
νύχτες που μελετούσα το κενό
πηγαίνοντας από την ηδονή στον Άδη.

Και τα λαγόνια της να φέγγουνε στον ύπνο μου
ματόκλαδα και χείλια που τάσκιζε ο πόθος μου
κι ο γυρισμός στον ύπνο μου μονάχα
λίγος καπνός από μακριά
λουλούδια κι ένα δροσερό σταμνί.
Και το καράβι μου στον κήπο της
δεμένο κι άγρυπνο
σαν ένα μεγάλο μαύρο σκυλί
μου θύμιζε κάποτε τους συντρόφους που χάθηκαν
ή τις παράξενες αφορμές της αγάπης.

Ὁ μαῦρος κι ἄχαρος κισσός, τὸν πόνο του τρυγῶ
καὶ λέω καὶ μὲς στὰ στήθια μου ριζώνει
καὶ λέω κ᾿ εἶμαι τὸ χάλασμα τὸ ραγισμένο ἐγὼ
ποὺ ὁ μαῦρος κι ἄχαρος κισσὸς τὸ περιζώνει.

Μυριόριζος μυριόκλωνος – ὁ πόνος ποὺ πονῶ,
στείρα ζωὴ βυζαίνει ἀπὸ τὸν τοῖχο
καὶ δὲν τοῦ παίρνει πνέοντας γλυκὰ ἀπ᾿ τὸν οὐρανὸ
ἕναν ἡ αὔρα ἢ στεναγμὸν ἢ χαρᾶς ἦχο.

Toὺς δρόμους του ἀπόσωσε τὸ Φῶς τοὺς μακρυνούς,
ὥρα καὶ θἄβγουνε τὰ νυχτοπούλια
καὶ ρόδα ἡ δύση ἁπλόχερα σκορπᾷ στοὺς οὐρανοὺς
καὶ στῶν βουνῶν τὶς κορυφὲς σκορπάει ζεμπούλια.

Καὶ φτάνουν στὰ φυλλώματα τοῦ πένθιμου κισσοῦ
κοπαδιαστοὶ οἱ σπουργῖτες νὰ κουρνιάσουν
κι ἀπὸ τὴ μέθη τῆς ζωῆς καὶ τοῦ ἥλιου τοῦ χρυσοῦ
μὲς σ᾿ ἀτρικύμιστη ἀγκαλιὰ νὰ ξαποστάσουν.

Καὶ τὰ ξελαρυγγιάσματα σκορπίζουν τὰ στερνά,
τρελλά, ὡς ποὺ ὁ ὕπνος φτάνει καὶ τὰ πνίγει,
ἐνῷ ὡς τὶς ρίζες τοῦ κισσοῦ τὶς τρίσβαθες περνᾷ
μιὰ ἀνατριχίλα ἀπ᾿ τῆς ζωῆς τὴ μέθη ὀλίγη.

Φουντώνει ἡ νύχτα· κ᾿ ἔρχουνται τριγύρω μου μιὰ μία
κι ὅλες μαζὶ ἀπ᾿ ἀλάργου ἀρμενισμένες
σκιῶν σκιὲς οἱ ἀνάμνησες, στὴν ἄχαρή μου ἐρμιὰ
νὰ φέρουν ψεύτικια παρηγοριὰ οἱ θλιμμένες.

Μάταια! ζῇ ποτὲ ἡ ζωὴ μ᾿ ἀνάμνησες ποὺ ζῇ,
ποὺ θὰ ξυπνήση καὶ μ᾿ αὐτὲς θὰ γύρῃ,
ἐνῷ ὁλοτρόγυρα βροντᾷ ἡ μέθη ὅλη μαζὶ
ἀπ᾿ τῆς ζωῆς, ποῦ ζῇ, τὸ πανηγύρι;

Ὁ μαῦρος κι ἄχαρος κισσός, τὸν πόνο του τρυγῶ
καὶ λέω καὶ μὲς στὰ στήθια μου ριζώνει
καὶ λέω κ᾿ εἶμαι τὸ χάλασμα τὸ ραγισμένο ἐγὼ
ποὺ ὁ μαῦρος κι ἄχαρος κισσὸς τὸ περιζώνει.

Αν έφταναν μηνύματα στον Άδη,
ψυχή του μαρτυρίου, όπου κοιμάσαι,
γαλήνιος τώρα, θάχες τιναχτεί,
μέσα απ΄ το σάβανό σου αναστημένος,
με το κορμί σου, φλάμπουρο φωτιάς,
πανύψηλο, πανάερο, λυτρωμένο
και θάκραζες και θα βροντοφωνούσες
με υπόκρουση μύριες φωνές από τους τάφους,
το “Χαίρε ω, χαίρε Λευτεριά”, ματοβαμμένη,
σαν πάντα “κι απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη” !

Αυτό το μήνυμα ήρθα να σου φέρω,
γονατιστή στην κρύα πλάκα που σε κλείνει.
Πάει ο βρχνάς! Ελεύθερη είν’ η ανάσα !
Ξύπνα να τη χαρείς την άγια μέρα,
που τόσο λαχταρούσες κι ήρθε αργά.

Η πόρτα μας, που μιαν αυγή είχε κρούσει
ο βόγγος της σκλαβιάς,
η αγκούσα, ο τρόμος,
διάπλατη τώρα στ’ αναστάσιμο τ’ αγέρι,
προσμένει το ζεστό χαμόγελο σου,
την τρέλλα σου, την ξέφρενη χαρά σου.
Ξύπνα να τη χαρείς την άγια μέρα :
έχεις κι εσύ το μερτικό σου, αγωνιστή μου,
πολύπαθε στρατιώτη της οδύνης.
Κι ολόγυρά σου είναι ο χορός μιας τραγωδίας,
που σίγησε, πριν ακουστεί ο παιάνας.
Κίνα μαζί τους κι έλα στο γιορτάσι.

Η Λευτεριά – Χριστός αναστημένος -
δεν γίνεται, θα φτάσει κι ως τον Άδη,
με σάλπισμα εγερτήριο, βουερό :
“Άρατε Πύλας ! Πεταχτήτε απ’ τα σκοτάδια,
άστρα μας κι ήλιοι, νάναι ο δρόμος φωτεινός.”

Αυτό το μήνυμα ήρθα να σου φέρω
αγαπημένε, τάμα μου ιερό,
γι’ αυτή τη μέρα, που δε γίνεται μονάχη,
χωρίς την παρουσία σου να χαρώ.

(Στον άντρα μου, που δεν αξιώθηκε να δει την Ανάσταση!)